ای دختر بهار حسد می برم به تو

عطر و گل و ترانه و سرمستی تو را

با هر چه طالبی به خدا می خرم ز تو

بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای

با ناز می گشود دو چشمان بسته را

می شست کاکلی به لب آب نقره فام

آن بال های نازک زیبای خسته را

 خندید باغبان که سرانجام شد بهار

دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم

دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار

ای بس بهارها که بهاری نداشتم

سلام  به همه  دوستان من برگشتم

 امیدوارم سال رو با خوبی و خوشی آغاز کنید

 عیدتون مبارک

این شعر رو از فروغ فرخ زاده که من خیلی باهاش حال می کنم

 خانمی اهل لهستان که چو گلهای گلستان وچنان شمع شبستان وچنان میوه ی بستان رخ وی بود فریبنده و تابنده وزیبنده وآراسته،شد با پسری دوست.چو گردید دو ماهی سپری،دوستی ومهر مبدل به صمیمیت ودلدادگی وعشق شد وعاقبت آمد به میان زمزمه ی عقد زناشوئی ویک روز زن آورد پسر را به کلیسائی ودر پیش کشیشی که کند صیغه ی عقد ی به خوشی بین دو دلباخته جاری.

چون کشیش از پی این کار شد آماده،نگه کرد به داماد وبه ناگاه شد آگاه که آقاست چنان مست که عقلش شده ازدست،لذا روی به زن کرد وبه وی گفت که:((اومست شراب است وچنان منگ و خراب است که نه عقل به سر دارد ونه زور به پا.بین دو عاشق که یکی بیخود ولایعقل ومست است یقیناً نتوان بست کنون عقد زناشوئی و امروز صلاح تو در این است که او را ببری،روز دگر پیش من آری.)) 

آن دو رفتند از آن جا وپس از روز دگر بار دگر رو به کلیسا بنهادند و کشیش آمد واین مرتبه هم چون که بر آن مرد نظر کرد وزبوی دهنش گشت خبردار که او باز چنان مست وخراب است و پریشان که سرش روی تنش بند نگردد،دگر این بار به کلی عصبانی شد و از آنگونه که دانی شد و رو کرد به زن گفت که:(( امروز هم این مرد چنان مست و خراب است که داده است شعور وخرد ازدست و نبایست که من صیغه بخوانم.))

زن از این حرف دگر طاقت وآرام زکف داد وبه رنج وتعب افتاد وبرآشفت وبه وی گفت:((سخن های شما جمله صحیح است ودرست است ولی من چه کنم؟درد در این جاست که از مغزش اگرنشئه ی مستی پرد و بر سر عقل آید و هشیار شود،در ندهد تن به زناشوئی و خواهد شد از این کار فراری.))